ကြောင်နှင့်ကြွက် (The Cat and the Mouse)

ကြောင်နှင့်ကြွက်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဤကြောင်နှင့်ကြွက်အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ရှေးအခါက၊ ဘုရားလောင်းသည် ကုန်သည်သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်၍၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု မှတ်ထင်သည်။ အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရင်း၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူဌေးကြီး၏ အိမ်ကြီးတွင်၊ အလွန်အဖိုးတန်သော ပုလဲ၊ နီလာ၊ မြ၊ သန္တာ၊ စိန်၊ ရွှေ၊ ငွေ စသော ရတနာမျိုးစုံကို သေတ္တာများ၊ အိုးများ၊ ပန်းအိုးများဖြင့် တင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုအိမ်ကြီး၏ အောက်ထပ်၊ အုတ်ခုံအနီးတွင်၊ ပျဉ်းမနားပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ ထိုအပင်၏ အမြစ်ကြားတွင်၊ ကြွက်အိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုကြွက်အိမ်တွင်၊ ကြွက်မင်းတစ်ကောင်သည်၊ သူ၏ သားသမီးများ၊ မြေး၊ မြစ်များနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိသည်။

ထိုအိမ်ကြီးတွင်၊ ကြောင်တစ်ကောင်လည်း ရှိသည်။ ထိုကြောင်သည် အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုး၊ နားကန်း၊ မျက်စိကွယ်၊ သွားမကောင်း၊ သမားရိုးကျကြောင်တစ်ကောင် မဟုတ်။ အလွန်အမင်း သန်မာ၊ ကျန်းမာ၊ အမွေးအမှင်များလည်း တောက်ပြောင်လျက်၊ မျက်လုံးများကလည်း အလွန်တောက်ပသည်။ သို့သော်၊ ထိုကြောင်ကား၊ အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်း၊ ယုတ်မာ၊ သတ္တဝါတို့ကို သနားညှာတာခြင်း မရှိ။ အထူးသဖြင့် ကြွက်တို့ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးသည်။ ကြွက်တို့ကို တွေ့တိုင်း၊ သတ်ဖြတ်စားသောက်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်လျက် ရှိသည်။

ကြောင်၏ ရန်ကို ကြောက်ရွံ့၍၊ ကြွက်အိမ်တွင် နေထိုင်သော ကြွက်များကား၊ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ကြောင့်ကြလျက် ရှိသည်။ နေ့အချိန်တွင်၊ အိမ်အပြင်သို့ မထွက်ရဲ။ ညအချိန်တွင်၊ အစာရှာထွက်သော်လည်း၊ အလွန်အမင်း သတိထားလျက် ရှိသည်။ ကြောင်၏ ရန်ကို ရှောင်ကွင်းရန်၊ ကြွက်မင်းသည် သူ၏ သားသမီး၊ မြေး၊ မြစ်များကို အမြဲတမ်း သတိပေးလျက် ရှိသည်။

“သားသမီးတို့၊ ကြောင်သည် ငါတို့၏ အလွန်အမင်း ရန်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အလွန်အမင်း သတိထားကြ။ သူ့ကို တွေ့တိုင်း၊ အမြန်ဆုံး ပြေးကြ။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မျှ၊ သူ့နှင့် မတိုက်ခိုက်ကြနှင့်။”

ကြွက်မင်း၏ သားသမီးများ၊ မြေး၊ မြစ်များသည်၊ ကြောင်၏ ရန်ကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့လျက် ရှိသည်။ သို့သော်၊ အစာရှားပါးသော အခါများတွင်၊ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍၊ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်ရှာကြရသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင်၊ ကြောင်နှင့် တိုက်ခိုက်မိသော ကြွက်များလည်း အများအပြား ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ကြောင်သည် အလွန်အမင်း ငြီးငွေ့လျက်၊ အိမ်ကြီး၏ အောက်ထပ်၊ ပျဉ်းမနားပင်ကြီးအနီးတွင်၊ လှဲချကာ အိပ်ပျော်လျက် ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ကြွက်မင်း၏ အလွန်အမင်း သားအကြီးဆုံးဖြစ်သော၊ ကာလကတ္တား (Kalakatta) ဟူသော ကြွက်သည်၊ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်လျက်၊ အိမ်အပြင်သို့ အစာရှာထွက်လာသည်။ ကာလကတ္တားသည် အလွန်အမင်း ရဲရင့်သော ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သတ္တိရှိလျက်၊ အန္တရာယ်ကို မကြောက်ရ။

ကာလကတ္တားသည် အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ၊ ကြောင်ကြီး အိပ်ပျော်လျက် ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းက၊ ကြောင်၏ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အနံ့ကို ခံစားရသည်။ သို့သော်၊ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ။ သူသည် အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်လျက်၊ ကြောင်ကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ၊ အနီးအနားတွင် ကြဲချထားသော ဆန်စပါးများကို စတင် စားသောက်သည်။

ကြောင်သည် ကာလကတ္တား၏ အသံကို ကြား၍၊ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်သည်။ သူသည် ကာလကတ္တားကို တွေ့သောအခါ၊ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ “ဟာ၊ ဒီနေ့တော့ ငါ့အတွက် အလွန်အမင်း ကောင်းသော နေ့ ဖြစ်တော့မည်။ ဒီကြွက်ကလေးက၊ ငါ့ကို မကြောက်ရချေ။ ငါ့ကို မတွေ့ရသကဲ့သို့ပင်။”

ကြောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထကာ၊ ကာလကတ္တားကို ချောင်းမြောင်းသည်။ ကာလကတ္တားကား၊ အလွန်အမင်း စားသောက်လျက်၊ ကြောင်ကြီးကို မသိ။ ကြောင်သည် အလွန်အမင်း ခုန်အံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကြောင်ကြီး၏ အနီးတွင်၊ အလွန်အမင်း အဖိုးတန်သော ပုလဲလုံးကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုပုလဲလုံးကြီးသည်၊ အလွန်အမင်း တောက်ပလျက်၊ အလွန်အမင်း လှပသည်။ ကာလကတ္တားသည် ဆန်စပါးကို စားသောက်ပြီးသောအခါ၊ ထိုပုလဲလုံးကြီးကို တွေ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စပ်စုတတ်သော ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုလဲလုံးကြီးကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသည်။

“အို… ဒီပုလဲလုံးကြီးက ဘာပါလိမ့်။ ဘာကြောင့် အလွန်တောက်ပနေပါလိမ့်။”

ကာလကတ္တားသည် ပုလဲလုံးကြီးကို လျှာနှင့် ထိလိုက်သည်။ ထိုအခါ၊ ပုလဲလုံးကြီးသည် အလွန်အမင်း ချောမွေ့လျက်၊ အလွန်အမင်း အေးသည်။ သူသည် ပုလဲလုံးကြီးကို နမ်းရှုံ့သည်။ အလွန်အမင်း မွှေးကြိုင်သော အနံ့ကို ခံစားရသည်။

ကြောင်သည် ထိုအချင်းအရာကို မြင်၍၊ အလွန်အမင်း အံ့ဩလျက်၊ “အို… ဒီကြွက်ကလေးကား၊ အလွန်အမင်း မိုက်မဲချေ။ ငါ့ကို မကြောက်ရုံမက၊ ငါ့အနီးတွင် ရှိသော အဖိုးတန် ပုလဲလုံးကြီးကိုလည်း အလွန်အမင်း စပ်စုလျက် ရှိသည်။”

ကာလကတ္တားသည် ပုလဲလုံးကြီးကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသည်။ သူသည် ပုလဲလုံးကြီးကို သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ထိုးဆွသည်။ ထိုအခါ၊ ပုလဲလုံးကြီးသည် လိပ်ထွက်သွားသည်။ ကာလကတ္တားသည် ပုလဲလုံးကြီးကို အလွန်အမင်း လိုက်လံ ဆော့ကစားသည်။

ကြောင်သည် ထိုအချင်းအရာကို မြင်၍၊ အလွန်အမင်း ပြုံးသည်။ “ဟာ… ဒီနေ့တော့ ငါ့အတွက် အလွန်အမင်း ပျော်စရာ ကောင်းသော နေ့ ဖြစ်တော့မည်။ ဒီကြွက်ကလေးက၊ ငါ့ကို မကြောက်ရုံမက၊ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။”

ကြောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်လာသည်။ ကာလကတ္တားကား၊ ပုလဲလုံးကြီးနှင့် ဆော့ကစားလျက်၊ ကြောင်ကြီးကို မသိ။ ကြောင်သည် အလွန်အမင်း ခုန်အံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်သည်။

ကာလကတ္တားသည် ပုလဲလုံးကြီးနှင့် ဆော့ကစားရင်း၊ အလွန်အမင်း အနီးသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအခါ၊ သူသည် ကြောင်ကြီး၏ ခြေထောက်ကို ထိသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သည်။ “အို… ငါ အလွန်အမင်း မှားယွင်းမိချေပြီ။ ငါသည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲမိချေပြီ။”

ကာလကတ္တားသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့လျက်၊ အမြန်ဆုံး ပြေးသည်။ ကြောင်ကြီးသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩလျက်၊ “အို… ဒီကြွက်ကလေးကား၊ မိုက်မဲသည် မဟုတ်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း ထက်မြက်သော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း သတိရှိသော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း တောက်ပသော ကြွက် ဖြစ်သည်။”

ကြောင်သည် ကာလကတ္တားကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည်။ ကာလကတ္တားသည် အလွန်အမင်း ရဲရင့်သော ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြောင်ကြီးကို မကြောက်ရ။ သူသည် အလွန်အမင်း လျင်မြန်သော ခြေထောက်များနှင့် ပြေးသည်။ ကြောင်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ခုန်အံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်သည်။

ကာလကတ္တားသည် ပျဉ်းမနားပင်ကြီး၏ အမြစ်ကြားရှိ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်ပြေးသည်။ ကြောင်ကြီးသည် သူ၏ အနောက်မှ လိုက်လာသည်။ ကာလကတ္တားသည် သူ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အလွန်အမင်း အထဲသို့ ဝင်သည်။ ကြောင်ကြီးသည် အိမ်၏ အပြင်တွင် ရပ်သည်။

“အို… မင်း… အပြင်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့အိမ်ထဲကို မဝင်နဲ့။”

ကြောင်သည် အလွန်အမင်း အော်သည်။

“အို… ကြွက်မင်း… မင်းရဲ့ သားအကြီးဆုံးက၊ အလွန်အမင်း ရဲရင့်သော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ ငါ့ကို မကြောက်ရ။ သူကား၊ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း မိုက်မဲသော ကြွက် ဖြစ်သည်။”

ကြွက်မင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူသည် ကြောင်ကြီးကို တွေ့သောအခါ၊ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သည်။

“အို… ကြောင်ကြီး… ငါ့သားကို မဖမ်းနဲ့။ ငါ့သားသည် အလွန်အမင်း ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ငါ့သားသည် အလွန်အမင်း မသိနားမလည်သေး။”

ကြောင်သည် အလွန်အမင်း ပြုံးသည်။

“အို… ကြွက်မင်း… မင်းရဲ့ သားကား၊ အလွန်အမင်း မိုက်မဲသော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း မသိနားမလည်သော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း ရဲရင့်သော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ ငါ့ကို မကြောက်ရ။ သူကား၊ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။”

ကြွက်မင်းသည် အလွန်အမင်း ပူဆွေးသောက ရောက်သည်။ သူသည် ကြောင်ကြီးကို မည်သို့ အpiu င်ကု င် မသိ။

“အို… ကြောင်ကြီး… ငါ မင်းကို ဆုတောင်းပေးမည်။ မင်းအသက်ရှည်ပါစေ။ မင်းကျန်းမာပါစေ။ မင်း ကြွယ်ဝချမ်းသာပါစေ။ ငါ့သားကို မသတ်ပါနဲ့။”

ကြောင်သည် အလွန်အမင်း ရယ်မောသည်။

“အို… ကြွက်မင်း… ငါ မင်းရဲ့ ဆုတောင်းကို မလိုချင်။ ငါ့ကို မင်းရဲ့ သားကို ပေးလိုက်။ ငါ့ကို မင်းရဲ့ သားကို ပေးလိုက်။”

ကြွက်မင်းသည် အလွန်အမင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုသည်။ သူသည် ကာလကတ္တားကို ကြောင်ကြီးထံသို့ ပေးရမည်ကို သိသည်။

“အို… ကာလကတ္တား… မင်း အလွန်အမင်း မှားယွင်းမိချေပြီ။ မင်းသည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲမိချေပြီ။ ငါသည် မင်းကို အမြဲတမ်း သတိပေးခဲ့သည်။ မင်းကား၊ ငါ့ကို မယုံ။”

ကာလကတ္တားသည် အလွန်အမင်း နောင်တ ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သည်။

“အို… အဖေ… ငါ အလွန်အမင်း မှားယွင်းမိချေပြီ။ ငါသည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲမိချေပြီ။ ငါသည် အလွန်အမင်း နောင်တ ရသည်။”

ကြောင်ကြီးသည် ကာလကတ္တားကို ဖမ်းဆီးကာ၊ သတ်ဖြတ် စားသောက်သည်။ ကြွက်မင်းကား၊ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည်။ သူ၏ သားအကြီးဆုံးကို ဆုံးရှုံးရသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ဘုရားလောင်းသည် ထိုအချင်းအရာကို မြင်သည်။ သူသည် ကြောင်ကြီး၏ အလွန်အမင်း ယုတ်မာသော အပြုအမူကို မြင်သည်။ သူသည် ကြွက်မင်း၏ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အခြေအနေကို မြင်သည်။

ဘုရားလောင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသ ထွက်သည်။ သူသည် ကြောင်ကြီးကို ဆုံးမလိုသည်။

“အို… ကြောင်ကြီး… မင်းကား၊ အလွန်အမင်း ယုတ်မာသော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ မင်းကား၊ သနားညှာတာခြင်း မရှိ။ မင်းကား၊ အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်းသော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။”

ကြောင်ကြီးသည် ဘုရားလောင်းကို တွေ့သောအခါ၊ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သည်။ သူသည် ဘုရားလောင်း၏ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အသံကို ကြားသည်။

“အို… လူ… မင်းကား၊ ငါ့ အလုပ်ကို ဘာကြောင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေတာလဲ။ ငါကား၊ ငါ့ အစာကို စားသောက်တာ ဖြစ်သည်။”

ဘုရားလောင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်မရှည်။

“အို… ကြောင်ကြီး… မင်းကား၊ အလွန်အမင်း မိုက်မဲသော ကြောင် ဖြစ်သည်။ မင်းကား၊ အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်းသော ကြောင် ဖြစ်သည်။ မင်းကား၊ သတ္တဝါတို့ကို သနားညှာတာခြင်း မရှိ။ မင်းကား၊ အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုး၊ နားကန်း၊ မျက်စိကွယ်သော ကြောင် ဖြစ်သည်။”

ကြောင်ကြီးသည် ဘုရားလောင်း၏ စကားကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသည်။ သူသည် ဘုရားလောင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်၊ ဘုရားလောင်းသည် အလွန်အမင်း သန်မာသော သူဌေးကြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြောင်ကြီးကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ကြောင်ကြီးကို ဆွဲခေါ်ကာ၊ အဝေးသို့ ပစ်ချသည်။ ကြောင်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ဒဏ်ရာရသည်။ သူသည် ပြန်လည် မထနိုင်။ သူသည် သေဆုံးသွားသည်။

ကြွက်မင်းသည် ဘုရားလောင်းကို ကျေးဇူးတင်သည်။

“အို… သူဌေးကြီး… သင်ကား၊ ငါ့ကို ကယ်တင်တော်မူသော နတ်မင်းကြီး ဖြစ်သည်။ ငါသည် သင်၏ ကျေးဇူးကို အလွန်အမင်း တင်ရှိသည်။”

ဘုရားလောင်းသည် ကြွက်မင်းကို စကားပြောသည်။

“အို… ကြွက်မင်း… မင်းရဲ့ သားကား၊ အလွန်အမင်း မိုက်မဲသော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း မသိနားမလည်သော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း ရဲရင့်သော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သူကား၊ အလွန်အမင်း သတိမရှိသော ကြွက် ဖြစ်သည်။ သတိရှိခြင်းကား၊ အလွန်အမင်း အရေးကြီးသည်။ သတိရှိခြင်းကား၊ အလွန်အမင်း အကျိုး များသည်။”

ဘုရားလောင်းသည် ကြွက်မင်းကို ဆက်လက်၍ ဆုံးမသည်။

“အို… ကြွက်မင်း… မင်းရဲ့ သားသမီးများ၊ မြေး၊ မြစ်များကို အမြဲတမ်း သတိပေးပါ။ အန္တရာယ်ကို အမြဲတမ်း သတိထားပါ။ အမြဲတမ်း သတိရှိပါ။ အမြဲတမ်း သတိရှိခြင်းကား၊ အသက်ကို ကယ်တင်သည်။”

ကြွက်မင်းသည် ဘုရားလောင်း၏ စကားကို နာခံသည်။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားကာ၊ သူ၏ သားသမီး၊ မြေး၊ မြစ်များကို စုဝေးခေါ်ယူသည်။ သူသည် ဘုရားလောင်း၏ စကားကို ဟောကြားသည်။ ထိုနေ့မှ စ၍၊ ကြွက်အပေါင်းတို့သည် အလွန်အမင်း သတိရှိကြသည်။ သူတို့သည် ကြောင်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်အမင်း သတိရှိစွာ နေထိုင်ကြသည်။

ထိုအချိန်မှ စ၍၊ ဘုရားလောင်းသည် အလွန်အမင်း သတိရှိစွာ နေထိုင်သည်။ သူသည် သူ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်။

သီလ

သတိသည် အသက်ကို ကယ်တင်သည်။ မိုက်မဲခြင်းသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်သည်။

ဘဝကူးမြောက်ရေးအတွက် ပြည့်စုံစေအပ်သော ပါရမီ

ပညာပါရမီ (အဖြစ်အပျက်များမှ စောင့်ကြည့်လေ့လာ၍ ရရှိသော ပညာ)